ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ ਫ਼ੋਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਮ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬਿਤਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ। ਕਈ ਜੋੜੇ ਖ਼ੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਦੀ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਲਈ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਦੋਵੇਂ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੈ, ਪਰ ਨੇੜਤਾ ਅਤੇ ਫ਼ਾਸਲਾ ਦੋਵੇਂ ਰਲੇ ਹੋਏ ਹਨ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਘੜੀ ਦਿਲ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਜਿੰਨਾ ਪੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਵੇ ਉੱਨਾ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕੋ ਫ਼ੈਸਲੇ ਬਾਰੇ «ਹੁਣ ਚੱਲੀਏ» ਅਤੇ «ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਵੇਖੀਏ» ਇੱਕੋ ਸ਼ਾਮ ਵਿੱਚ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਝੱਟ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਵਧਣ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਰਲੀ ਹੋਈ ਹੈ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕੋ ਰਾਤ «ਹੁਣ ਗੱਲ ਕਰੀਏ» ਅਤੇ «ਸੌ ਕੇ ਉੱਠਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੱਲ ਕਰੀਏ» ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਜੋੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਦਿਨ ਮੁੜ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਤੁਰੰਤ ਸੁਲਝਾਉਣਾ ਅਤੇ ਠਹਿਰ ਕੇ ਸੁਲਝਾਉਣਾ ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਰਲੇ ਹੋਏ ਹਨ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਕਿੰਨਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੱਖਰੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਲਿਖ ਲੈਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਿਲਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤਾਲਮੇਲ ਬਣਾਉਣ, ਤਾਂ ਤਸਵੀਰ ਕਾਫ਼ੀ ਸੌਖੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ, ਹੁਣੇ ਗੱਲ ਸੁਲਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਅਤੇ ਠਹਿਰ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ—ਸਭ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਇਕੱਠੀ ਹੈ। ਇੱਕੋ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਲੰਘਦੀਆਂ ਹਨ।