कामावरून परतताना फोनची वाट पाहणारी बाजू आणि संध्याकाळ शांतपणे घालवू पाहणारी बाजू रोज समोरासमोर येते. चौकशीची एक ओळ आणि फोनची एक वेळ ठरवून ठेवणारे जोडपे बरेच आहेत.

दोन्ही बाजू पुढचं पाऊल झपाट्याने टाकण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे ही बाजू दोन्हींसाठी सोयीची आहे, पण जवळीक आणि अवकाश या दोन्ही पद्धती मिसळलेल्या अंतरामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

शब्दांतून ऐकावंसं वाटणारी आपुलकी आणि शांतपणे काळजी घ्यावीशी वाटणारी आपुलकी वेगवेगळ्या भाषांतून येते. एखादा संकेत उमगल्यावर ‘अरे, हीच आपुलकी होती’ असं एकदा लक्षात घेतलं की पुढचा संकेत सहज समजतो.

लगेच सोडवण्याची आणि थांबून सोडवण्याची दोन्ही प्रकारची गाठ असल्यामुळे या प्रसंगासाठी थोडी धडपड लागते, पण तरीही हा प्रसंग जुळणारा आहे.

‘आत्ताच बोलू या’ आणि ‘झोपून झाल्यावर बोलू या’ हे दोन्ही एका रात्रीत ऐकू येतं. परत बोलण्याचा वार सांगून ठेवून, ती रात्र आपापल्या पद्धतीने घालवणारे जोडपे बरेच आहेत.

एकच अंतिम ठिकाण डोळ्यासमोर असलं तरी योजनापत्रकात येणाऱ्या तारखा वेगळ्या असतात. काही गोष्टी या ऋतूत, तर काही पुढच्या वर्षी लिहिल्या जातात.

एखाद्या संध्याकाळी जवळ राहावंसं वाटणं आणि एकटं राहावंसं वाटणं एकाच दिवशी येतं. एकत्र राहण्याचे वार आणि आपापल्यासाठी ठेवलेले वार वेगळे करणारे जोडपे बरेच आहेत.