दोन्ही बाजूंमध्ये थोडा अवकाश ठेवून भेटण्याची पद्धत असल्यामुळे छान जुळतं.

एखाद्या आठवड्यात मनातला एखादा संकेत वेगळ्या रूपात पोहोचतो. काही वेळा देणं-घेणं झालं की कोणताही संकेत आपुलकीचा म्हणून समजला जातो.

शब्द आणि काळजी घेणं या दोन्ही प्रकारच्या अभिव्यक्ती मिसळलेल्या असल्यामुळे या प्रसंगासाठी थोडी धडपड लागते, पण तरीही हा प्रसंग जुळणारा आहे.

पुढचं पाऊल टाकण्याची तारीख एखाद्या वेळी वेगळी ठरली तरी अंतर फार वाढत नाही. मोठ्या निर्णयासाठी एक मुदत ठेवली की दोन्ही बाजू आपोआप जुळतात.

दोन्ही बाजू मतभेद झाले की क्षणभर थांबून ते सोडवण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे छान जुळतं. पण झपाट्याने पुढे जाण्याची आणि खात्री करून पुढे जाण्याची गती मिसळलेली असल्यामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

मतभेद मिटवण्याची पद्धत सारखी असल्यामुळे वाद लांबत नाहीत. कधी वेळ वेगळी झाली तरी ‘उद्या सकाळी बोलू या’ एवढ्या एका वाक्याने ते ठरतं.

पुढच्या काळाच्या चित्रातला एखादा भाग वेगळा लिहिला गेला तरी अंतिम ठिकाण एकच असतं. मोठ्या निर्णयासाठी पुरेसा वेळ लिहून ठेवला की चित्र एकत्र येतं.

दैनंदिन लय सारखी असल्यामुळे एकाच जागी आपापली कामं केली तरी निवांत वाटतं. छोट्या विसंवादाचा ठसा फार काळ राहत नाही.