कामावरून परतताना फोनची वाट पाहणारी बाजू आणि संध्याकाळ शांतपणे घालवू पाहणारी बाजू रोज समोरासमोर येते. चौकशीची एक ओळ आणि फोनची एक वेळ ठरवून ठेवणारे जोडपे बरेच आहेत.

दोन्ही बाजू मनातलं थेट सांगण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे ही बाजू दोन्हींसाठी सोयीची आहे, पण जवळीक आणि अवकाश या दोन्ही पद्धती मिसळलेल्या अंतरामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

मन तयार झालं की लगेच पुढे जाणारं घड्याळ आणि खात्री झाल्याइतकंच पुढे जाणारं घड्याळ शेजारी चालतं. तोच निर्णय असला तरी ‘आत्ता जाऊ या’ आणि ‘थोडं अजून पाहू या’ हे दोन्ही एका संध्याकाळी समोर येतात.

झपाट्याने पुढे जाण्याची आणि खात्री करून पुढे जाण्याची गती मिसळलेली असल्यामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

‘आत्ताच बोलू या’ आणि ‘झोपून झाल्यावर बोलू या’ हे दोन्ही एका रात्रीत ऐकू येतं. परत बोलण्याचा वार सांगून ठेवून, ती रात्र आपापल्या पद्धतीने घालवणारे जोडपे बरेच आहेत.

लगेच सोडवण्याची आणि थांबून सोडवण्याची दोन्ही प्रकारची गाठ असल्यामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

पुढे जाण्याची गती आणि आपापल्या वेळेचा वाटा वेगळ्या रेषांनी दिसतो. दोन्ही बाजूंनी आपापली योजनापत्रकं भरल्यानंतर आधी जुळणारे भाग एकत्र पाहिले की चित्र अधिक सहज जुळतं.

एकत्र राहावंसं वाटणारी संध्याकाळ आणि एकटं राहावंसं वाटणारी संध्याकाळ, आत्ताच सोडवायची रात्र आणि थांबून येणारी रात्र — हे सगळं एकाच घरात दिसतं. एकाच दिवाणखान्यात वेगवेगळ्या गतीच्या संध्याकाळी शेजारी वाहतात.