दिवसभरातलं सगळं सांगावंसं वाटणारी संध्याकाळ आणि एकट्यानं नव्यानं उभं राहावंसं वाटणारी संध्याकाळ कधी एकाच दिवशी येते. मोठ्या गप्पा आठवड्याच्या शेवटी ठेवल्या की कामाच्या दिवसांची संध्याकाळ हलकी वाटते.

दोन्ही बाजू मनातलं हळुवारपणे पोहोचवण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे ही बाजू दोन्हींसाठी सोयीची आहे, पण जवळीक आणि अवकाश या दोन्ही पद्धती मिसळलेल्या अंतरामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

आपुलकीची देवाणघेवाण होत असते, पण एखादी सकाळ संकेत न जुळताच निघून जाते. तीच आपुलकी कधी शब्दांतून, तर कधी काळजी घेण्यातून पोहोचते.

दोन्ही बाजू पुढचं पाऊल सावकाश टाकण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे छान जुळतं. पण लगेच सोडवण्याची आणि थांबून सोडवण्याची दोन्ही प्रकारची गाठ असल्यामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

‘आत्ताच बोलू या’ आणि ‘झोपून झाल्यावर बोलू या’ हे दोन्ही एका रात्रीत ऐकू येतं. परत बोलण्याचा वार सांगून ठेवून, ती रात्र आपापल्या पद्धतीने घालवणारे जोडपे बरेच आहेत.

पुढच्या काळाच्या चित्रातला एखादा भाग वेगळा लिहिला गेला तरी अंतिम ठिकाण एकच असतं. मोठ्या निर्णयासाठी पुरेसा वेळ लिहून ठेवला की चित्र एकत्र येतं.

एखाद्या संध्याकाळी जवळ राहावंसं वाटणं आणि एकटं राहावंसं वाटणं एकाच दिवशी येतं. एकत्र राहण्याचे वार आणि आपापल्यासाठी ठेवलेले वार वेगळे करणारे जोडपे बरेच आहेत.