दिवसभरातलं सगळं सांगावंसं वाटणारी संध्याकाळ आणि एकट्यानं नव्यानं उभं राहावंसं वाटणारी संध्याकाळ कधी एकाच दिवशी येते. मोठ्या गप्पा आठवड्याच्या शेवटी ठेवल्या की कामाच्या दिवसांची संध्याकाळ हलकी वाटते.

दोन्ही बाजू मतभेद झाले की त्याच वेळी ते सोडवण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे ही बाजू दोन्हींसाठी सोयीची आहे, पण जवळीक आणि अवकाश या दोन्ही पद्धती मिसळलेल्या अंतरामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

आपुलकीची देवाणघेवाण होत असते, पण एखादी सकाळ संकेत न जुळताच निघून जाते. तीच आपुलकी कधी शब्दांतून, तर कधी काळजी घेण्यातून पोहोचते.

दोन्ही बाजू पुढचं पाऊल सावकाश टाकण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे छान जुळतं.

मतभेद मिटवण्याची पद्धत सारखी असल्यामुळे वाद लांबत नाहीत. कधी वेळ वेगळी झाली तरी ‘उद्या सकाळी बोलू या’ एवढ्या एका वाक्याने ते ठरतं.

पुढच्या काळाच्या चित्रातला एखादा भाग वेगळा लिहिला गेला तरी अंतिम ठिकाण एकच असतं. मोठ्या निर्णयासाठी पुरेसा वेळ लिहून ठेवला की चित्र एकत्र येतं.

अंतर ठेवण्याची पद्धत किंवा मतभेद सोडवण्याची वेळ यांपैकी एक थोडी वेगळी असली तरी दोन्ही बाजू एकमेकांची लय पटकन शिकतात. काही महिने असेच चालले की वारानुसार एक ठरलेला प्रवाह तयार होतो.