जवळीक आणि अवकाश या दोन्ही पद्धती मिसळलेल्या अंतरामुळे मुळे या प्रसंगाची लय तितकीच वेगळी होते.

शब्दांतून ऐकावंसं वाटणारी आपुलकी आणि शांतपणे काळजी घ्यावीशी वाटणारी आपुलकी वेगवेगळ्या भाषांतून येते. एखादा संकेत उमगल्यावर ‘अरे, हीच आपुलकी होती’ असं एकदा लक्षात घेतलं की पुढचा संकेत सहज समजतो.

शब्द आणि काळजी घेणं या दोन्ही प्रकारच्या अभिव्यक्ती मिसळलेल्या असल्यामुळे मुळे या प्रसंगाची लय वेगळी होते आणि जवळीक आणि अवकाश या दोन्ही पद्धती मिसळलेल्या अंतरामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

मन तयार झालं की लगेच पुढे जाणारं घड्याळ आणि खात्री झाल्याइतकंच पुढे जाणारं घड्याळ शेजारी चालतं. तोच निर्णय असला तरी ‘आत्ता जाऊ या’ आणि ‘थोडं अजून पाहू या’ हे दोन्ही एका संध्याकाळी समोर येतात.

झपाट्याने पुढे जाण्याची आणि खात्री करून पुढे जाण्याची गती मिसळलेली असल्यामुळे मुळे या प्रसंगाची लय तितकीच वेगळी होते.

‘आत्ताच बोलू या’ आणि ‘झोपून झाल्यावर बोलू या’ हे दोन्ही एका रात्रीत ऐकू येतं. परत बोलण्याचा वार सांगून ठेवून, ती रात्र आपापल्या पद्धतीने घालवणारे जोडपे बरेच आहेत.

लगेच सोडवण्याची आणि थांबून सोडवण्याची दोन्ही प्रकारची गाठ असल्यामुळे मुळे या प्रसंगाची लय तितकीच वेगळी होते.

पुढे जाण्याची गती आणि आपापल्या वेळेचा वाटा वेगळ्या रेषांनी दिसतो. दोन्ही बाजूंनी आपापली योजनापत्रकं भरल्यानंतर आधी जुळणारे भाग एकत्र पाहिले की चित्र अधिक सहज जुळतं.

एकत्र राहावंसं वाटणारी संध्याकाळ आणि एकटं राहावंसं वाटणारी संध्याकाळ, आत्ताच सोडवायची रात्र आणि थांबून येणारी रात्र — हे सगळं एकाच घरात दिसतं. एकाच दिवाणखान्यात वेगवेगळ्या गतीच्या संध्याकाळी शेजारी वाहतात.