संपर्काची वारंवारता जवळजवळ सारखी असल्यामुळे ‘उत्तर का आलं नाही?’ अशा रात्री क्वचितच येतात. कधी ताल चुकला तरी दुसऱ्या दिवशी पुन्हा लय जुळते.

दोन्ही बाजूंमध्ये वारंवार जवळीक ठेवण्याची पद्धत असल्यामुळे छान जुळतं. पण लगेच सोडवण्याची आणि थांबून सोडवण्याची दोन्ही प्रकारची गाठ असल्यामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

मनातला संकेत चुकून पोहोचणाऱ्या सकाळी क्वचितच येतात. चुकून तसं झालं तरी ‘हा तुझ्या मनातला संकेत आहे ना?’ असं म्हणताच ते लगेच स्पष्ट होतं.

दोन्ही बाजू मनातलं थेट सांगण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे छान जुळतं.

पुढच्या टप्प्यावर जाण्याची लय बहुतेक वेळा जुळते, त्यामुळे घाई क्वचितच होते. एक-दोनदा ताल चुकला तरी एका संवादाने पावलं पुन्हा जुळतात.

दोन्ही बाजू पुढचं पाऊल झपाट्याने टाकण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे छान जुळतं.

दाराशी थांबणारी बाजू आणि दाराआड विचार सावरणारी बाजू कधी वेगळ्या दिशेने जातात. पुन्हा कधी भेटायचं ते एका ओळीत ठरवलं की तोपर्यंतची संध्याकाळ अधिक निवांत होते.

दैनंदिन लय सारखी असल्यामुळे एकाच जागी आपापली कामं केली तरी निवांत वाटतं. छोट्या विसंवादाचा ठसा फार काळ राहत नाही.