संपर्काची वारंवारता जवळजवळ सारखी असल्यामुळे ‘उत्तर का आलं नाही?’ अशा रात्री क्वचितच येतात. कधी ताल चुकला तरी दुसऱ्या दिवशी पुन्हा लय जुळते.

दोन्ही बाजूंमध्ये वारंवार जवळीक ठेवण्याची पद्धत असल्यामुळे छान जुळतं. पण लगेच सोडवण्याची आणि थांबून सोडवण्याची दोन्ही प्रकारची गाठ असल्यामुळे या प्रसंगासाठी थोडी अधिक धडपड लागते.

एखाद्या आठवड्यात मनातला एखादा संकेत वेगळ्या रूपात पोहोचतो. काही वेळा देणं-घेणं झालं की कोणताही संकेत आपुलकीचा म्हणून समजला जातो.

शब्द आणि काळजी घेणं या दोन्ही प्रकारच्या अभिव्यक्ती मिसळलेल्या असल्यामुळे या प्रसंगासाठी थोडी धडपड लागते, पण तरीही हा प्रसंग जुळणारा आहे.

पुढच्या टप्प्यावर जाण्याची लय बहुतेक वेळा जुळते, त्यामुळे घाई क्वचितच होते. एक-दोनदा ताल चुकला तरी एका संवादाने पावलं पुन्हा जुळतात.

दोन्ही बाजू पुढचं पाऊल सावकाश टाकण्याच्या पद्धतीत असल्यामुळे छान जुळतं.

दाराशी थांबणारी बाजू आणि दाराआड विचार सावरणारी बाजू कधी वेगळ्या दिशेने जातात. पुन्हा कधी भेटायचं ते एका ओळीत ठरवलं की तोपर्यंतची संध्याकाळ अधिक निवांत होते.

अंतर ठेवण्याची पद्धत किंवा मतभेद सोडवण्याची वेळ यांपैकी एक थोडी वेगळी असली तरी दोन्ही बाजू एकमेकांची लय पटकन शिकतात. काही महिने असेच चालले की वारानुसार एक ठरलेला प्रवाह तयार होतो.