ઘરે જતાં ફોનની રાહ જોતી એક બાજુ અને સાંજ શાંતિથી પસાર કરવા માગતી બીજી બાજુ દરરોજ સામે આવે છે. ખબરઅંતરની એક લીટી અને એક ફોન માટે અઠવાડિયાના દિવસ નક્કી રાખતાં જોડાં ઘણાં છે.

બંને લાગણી નાજુક રીતે વ્યક્ત કરવાનું પસંદ કરે છે એટલે એ બાબતમાં બંનેને સહજ લાગે છે, પણ સાથ અને પોતાની જગ્યાનું અંતર ભળેલું હોવાથી આ દૃશ્યમાં થોડું વધારે સમજીને ચાલવું પડે છે.

મન બનતાં જ આગળ વધતી ઘડિયાળ અને જેટલી ખાતરી થાય એટલું જ આગળ વધતી ઘડિયાળ બાજુબાજુ લટકતી હોય એવી વાત છે. એક જ નિર્ણય પર «હમણાં જ ચાલો» અને «થોડું વધુ જોઈએ» એક જ સાંજે સાથે આવી જાય છે.

ઝડપથી આગળ વધવું અને ખાતરી કરતાં આગળ વધવું ભળેલી ગતિ હોવાથી થોડું વધારે સમજીને ચાલવું પડે છે.

હમણાં વાત કરવાની વાત અને ઊંઘીને પછી વાત કરવાની વાત એક જ રાતે બહાર આવે છે. પાછા આવવાનો દિવસ પહેલાં કહીને, એ રાત અલગ-અલગ પસાર કરતાં જોડાં ઘણાં છે.

તરત ઉકેલવું અને ઠરીને ઉકેલવું ભળેલી રીત હોવાથી થોડું વધારે સમજીને ચાલવું પડે છે.

આવતીકાલની ગતિ અને પોતપોતાના સમયનો હિસ્સો બંને માટે જુદો ચિતરાય છે. યોજના અલગ-અલગ લખીને, જ્યાં મેળ પડે તે ખાના પહેલાં ગોઠવતાં ચિત્ર ઘણું સરળતાથી ભેગું થાય છે.

સાથે રહેવાની સાંજ અને એકલા રહેવાની સાંજ, હમણાં ઉકેલવાની રાત અને ઠરીને પાછા આવવાની રાત—બધું એક જ ઘરમાં હોય એવું ચિત્ર છે. એક જ બેઠકખંડમાં જુદી ગતિની સાંજો બાજુબાજુ પસાર થાય છે.