Madalas magsabay sa iisang araw ang gabing gustong ikuwento ng isa ang buong araw at ang gabing gustong mapag-isa ng isa para makabawi ng lakas. Kapag sa katapusan ng linggo nila iniipon ang mahahabang kuwento, mas magaan ang mga gabi sa karaniwang araw.

dahil pareho nilang pinalilipas muna ang init bago ayusin ang gusot, pareho silang komportable sa bahaging iyon, pero dahil magkahalo ang paglalapit at pagbibigay ng espasyo sa distansiya nila, kailangan nila ng kaunti pang pagsisikap sa tagpong ito.

Naipapadama nila ang laman ng puso, pero may mga umagang lumilipas na hindi nagtutugma ang mga pahiwatig. Ang parehong damdamin ay dumarating bilang salita sa isang araw at pag-aasikaso naman sa iba.

dahil pareho silang dahan-dahang humahakbang sa susunod, maayos ang pagtutugma nila.

Magkahawig ang paraan nila ng pagtatapos sa gusot, kaya hindi humahaba ang pagtatalo. Kung minsan mang hindi magtugma ang oras, naaayos ito sa isang «Bukas ng umaga tayo mag-usap.»

Kahit magkaiba ang nakasulat sa isang bahagi ng larawan nila sa hinaharap, iisa ang patutunguhan. Kapag maluwag ang petsang inilalagay nila sa malaking desisyon, nagsasanib ang dalawang larawan.

Kahit bahagyang magkaiba ang distansiyang gusto nila o ang oras ng pag-aayos ng gusot, mabilis nilang natututuhan ang ritmo ng isa't isa. Pagkalipas ng ilang buwan, nabubuo ang sariling daloy ng bawat araw ng linggo.