گاهی شبی که یکی می‌خواهد تمام روزش را تعریف کند با شبی که دیگری می‌خواهد تنها انرژی بگیرد، روی یک روز می‌افتد. اگر حرف‌های طولانی را برای آخر هفته نگه دارند، عصرهای روزهای کاری سبک‌تر می‌گذرد.

چون هر دو وقتی به هم می‌خورند، بعد از کمی فاصله گرفتن مسئله را حل می‌کنند از این نظر برای هر دو راحت است، اما چون فاصله‌ای از نزدیکی و فاصله‌گذاری درهم‌آمیخته است در این صحنه کمی زحمت بیشتری می‌برد.

احساس میانشان جریان دارد، اما بعضی صبح‌ها نشانه‌ها بدون هماهنگ‌شدن می‌گذرند. همان احساس، یک روز با حرف و روزی دیگر با مراقبت به مقصد می‌رسد.

چون هر دو قدم بعدی را سریع برمی‌دارند خوب با هم جور درمی‌آیند.

روش گره‌گشایی‌شان شبیه است و دعواها طولانی نمی‌شود. اگر گاهی زمان‌بندی‌شان به هم بخورد، یک جمله مثل «فردا صبح حرف بزنیم» همه‌چیز را سر و سامان می‌دهد.

حتی اگر یکی از خانه‌های تصویر آینده متفاوت نوشته شود، مقصد یکی است. اگر برای تصمیم‌های بزرگ زمان کافی در نظر بگیرند، تصویرشان یکی می‌شود.

حتی اگر فاصله‌ای که می‌خواهند یا زمان گره‌گشایی کمی فرق کند، خیلی زود ریتم همدیگر را یاد می‌گیرند. پس از چند ماه، روالی برای روزهای مختلف هفته شکل می‌گیرد.