چون دفعات تماسشان تقریباً شبیه است، شب‌هایی که یکی با خودش بگوید «چرا خبری نیست؟» کم پیش می‌آید. اگر گاهی هماهنگی‌شان به هم بخورد، تا فردا دوباره به روال عادی برمی‌گردند.

چون هر دو از آن دسته‌اند که با کمی فاصله همدیگر را می‌بینند خوب با هم جور درمی‌آیند؛ فقط چون این گره ترکیبی از حل‌کردن فوری و حل‌کردن پس از کمی فاصله گرفتن است کمی زحمت بیشتری می‌برد.

صبح‌هایی که نشانه‌های احساسشان با هم جور نباشد، کم پیش می‌آید. اگر گاهی ناهماهنگ شوند، با یک جمله مثل «این همان احساست است، درست می‌گویم؟» خیلی زود مطمئن می‌شوند.

چون هر دو احساسشان را بی‌پرده منتقل می‌کنند خوب با هم جور درمی‌آیند.

ضرباهنگ رفتن به مرحله بعد معمولاً هماهنگ است و عجله‌کردن کم پیش می‌آید. اگر یکی دو بار از هم فاصله بگیرند، با یک گفت‌وگو دوباره گامشان هماهنگ می‌شود.

چون هر دو قدم بعدی را آهسته برمی‌دارند خوب با هم جور درمی‌آیند.

گاهی یکی پشت در منتظر می‌ماند و دیگری پشت در فکرهایش را مرتب می‌کند. اگر زمان دوباره دیدن را در یک خط مشخص کنند، آن عصرِ بینشان راحت‌تر می‌گذرد.

ضرباهنگ روزمره‌شان شبیه است و حتی وقتی در یک فضا هر کدام مشغول کار خودش است، احساس راحتی دارند. دلخوری‌های کوچک مدت زیادی باقی نمی‌ماند.