هر روز کسی که در راه برگشت از کار منتظر تماس است و کسی که می‌خواهد عصر را در سکوت بگذراند، روبه‌روی هم قرار می‌گیرند. زوج‌های زیادی هستند که برای یک خط احوال‌پرسی و یک تماس، روزهای مشخصی دارند.

چون هر دو احساسشان را با اشاره و ملایمت می‌رسانند از این نظر برای هر دو راحت است، اما چون فاصله‌ای از نزدیکی و فاصله‌گذاری درهم‌آمیخته است در این صحنه کمی زحمت بیشتری می‌برد.

ساعتی که با قطعی‌شدن احساس فوراً حرکت می‌کند، کنار ساعتی قرار دارد که فقط به اندازه اطمینان پیش می‌رود. حتی درباره یک تصمیم، «همین حالا برویم» و «کمی بیشتر صبر کنیم» در یک عصر کنار هم قرار می‌گیرند.

چون سرعتشان ترکیبی از قدم‌های بلند و قدم‌های همراه با اطمینان‌یافتن است کمی زحمت بیشتری می‌برد.

در یک شب، هم جمله «همین حالا حرف بزنیم» شنیده می‌شود و هم «بگذاریم بخوابیم و بعد حرف بزنیم». زوج‌های زیادی هستند که اول روز بازگشتشان را خبر می‌دهند و آن شب را جدا از هم می‌گذرانند.

چون این گره ترکیبی از حل‌کردن فوری و حل‌کردن پس از کمی فاصله گرفتن است کمی زحمت بیشتری می‌برد.

سرعت پیش‌رفتن به سوی آینده و سهم زمانی که هر کدام برای خود می‌خواهند، متفاوت ترسیم می‌شود. اگر هر کدام برنامه‌اش را جدا بنویسد و از خانه‌های مشترک شروع کنند، تصویر خیلی راحت‌تر یکپارچه می‌شود.

تصویری است از خانه‌ای که در آن هم عصرِ باهم‌بودن و عصرِ تنها‌بودن، و هم شبِ حل‌کردن مسئله و شبِ فاصله‌گرفتن کنار هم جا دارند. در یک اتاق نشیمن، عصرهایی با سرعت‌های متفاوت در کنار هم پیش می‌روند.