İşdən çıxarkən edilən zəng də, yatmazdan əvvəl yazılan qısa mesaj da olsa, hər ikisi yalnız ehtiyacı qədər əlaqə saxlayanda heç biri narazı qalmır. Hal-əhvalın miqdarına görə çəkinməyə demək olar ki, ehtiyac olmur.

Hər ikisi aralarında bir qədər məsafə saxlayaraq görüşdüyünə görə bir-birinə yaxşı uyğun gəlir.

Hisslərin siqnallarının bir-birinə qarışdığı səhərlər az olur. Təsadüfən qarışsa da, “Bu, həmin hissdir, eləmi?” cümləsi ilə tez aydınlaşır.

Sözlə qayğının qarışdığı bir ifadə tərzi olduğuna görə bir az zəhmət tələb edir, amma bu səhnədə də ümumən bir-birinə uyğun gəlirlər.

Hər ikisi növbəti addımı tez atdığına görə bir-birinə yaxşı uyğun gəlir.

Məsələni elə həmin anda həll etsələr də, gecəni sakit keçirib sonra həll etsələr də, hər ikisi eyni vaxtda geri qayıdır. Mübahisədən sonra yenidən nə vaxt oturub danışacaqlarını gözləməli olmurlar.

Hər ikisi toqquşanda məsələni elə həmin anda həll etdiyinə görə bir-birinə yaxşı uyğun gəlir.

Növbəti fəslin planı da, bir neçə il sonranın təsviri də olsa, temp və “özlərindən nə qədərini birləşdirəcəkləri” tam uyğun gəlir. Gələcəkdən söhbət düşəndə danışıq həvəslə uzanır.

Yaxınlığı necə qurduqları da, çətinliyi nə vaxt həll etdikləri də eyni olduğundan adi günlər rahatlıqla uyğunlaşır. Bir yerdə yaşamaq təsəvvürü öz-özünə ortaya çıxır.